بسم الله الرحمن الرحىم

سال های اول طلبگی، وقتی از دنیای پر زرق و برق اطراف دل کندیم و به دامان حجره و مدرسه پناه بردیم ، در دعاهای قنوتمون از تَه دل میخوندیم :

إلهی هب لنا کمال الإنقطاع إلیک و أنر أبصار قلوبنا بضیاء نظرها إلیک حتى تخرق أبصار القلوب حجب النور فتصل إلى معدن العظمة و تصیر أرواحنا معلقة بعز قدسک ....

وقتی یه کم با درس و بحث و صرف و نحو آشنا شدیم ، دعای قنوتمون هم تغییر کرد. توی این سالهای صرفی و نحوی معمولا دعای قنوتمون این بود :

ربنا لا تکلنا إلی انفسنا طرفة عین ابدا ...

چند سال بعد همزمان با شروع شرح لمعه و اصول فقه ، وقتی به قول حضرت علامه طباطبایی علیه الرحمه در دستگاه با عظمت امام زمان روحی فداه پذیرفته شدیم (البته ظاهرا انشاءالله) و لباس سربازی دین رو به تن کردیم ... دعای قنوتمون شد :

ربنا لا تزغ قلوبنا بعد إذ هدیتنا و هب لنا من لدنک رحمة...

دو سه سال بعد ، وقتی در محضر شیخ اعظم ، شیخ مرتضی انصاری ،رضوان الله تعالی علیه ، زانو زدیم و به خوندن کتاب رسائل و مکاسب مشغول شدیم ، دعای قنوتمون این شده بود :

ربنا اغفر لنا ذنوبنا و اسرافنا فی امرنا ...

این سالهای به اصطلاح .... هم ، با فرو رفتن و غرق شدن در زندگی و مسائل روزمرّه،معمولا دعای قنوتمون اینه که :

ربّنا ظلمنا انفسنا و ان لم تغفر لنا و ترحمنا لنکونن من الخاسرین ...

از انقطاع إلی الله ی که دنبال می‌کردیم رسیدیم به ربنا ظلمنا انفسنا ...

اگه قرار باشه همین سیر نزولی رو طی کنیم ، دعای چند سال بعدمون حتما این خواهد بود که: رب ارجعون لعلي أعمل صالحا فيما تركت

(پناه بر خدا ...)