بسم الله الرحمن الرحیم

امشب به مناسبت ایام فرخنده و مسعود میلاد حضرت امیر علیه السلام،در بسیاری از نقاط ایران عزیز مجالس جشن و عقد و عروسی برپاست. بنده هم توفیق داشتم در یکی از این مجالس شرکت کنم.خدا رو شکر مجلس معنوی خوبی بود. (از اون مجالسی که نیروی انتظامی،احتمالاً چند سال دیگه طرح ضربتی برخورد با اونا رو در دستور کار قرار خواهد داد نبود.)

شاید باورتون نشه همون جوری که باورش برای خودم هم سخته. پدر و مادر داماد به خاطر بعضی کدورتها ، توی مجلس عروسی پسرشون شرکت نکرده بودند.

چند روز قبل هم دوتا پیرمرد که هر دو به احتمال زیاد حاجی و کربلایی بودند(اون جور که از قرائن و شواهد و چهره و وجناتشون پیدا بود) داخل اتوبوس به خاطر نشستن روی یه صندلی با هم دعوا می کردند و کارشون به کتک کاری و فحش و ناسزا کشید و هیچ کدومشون حاضر نبودند از مثلا حق خودشون کوتاه بیان....(تو ذهنتون مرور کنید:دوتا پیرمرد بالای ۶۰ سال،  هر دو حاجی و کربلایی، تسبیح به دست، انگشتر عقیق و فیروزه در انگشت ، محاسن سفید و... و دعوا بر سر نشستن حد اکثر ۱۰ دقیقه روی یه صندلی.)

متاسفانه توی دوره ای زندگی می کنیم که کمتر اون صفای اسلامی ای که باید در چنین جامعه ای به چشم بخوره دیده میشه. به راستی به کجا داریم می ریم؟ مگه نمیگن:  ارحم من في الارض يرحمك من في السماء (به مردم رحم كن تا خداوند به تو رحم كند.) مگه نگفته اند : ارحموا ترحموا (ببخشید تا بخشیده شوید). مگه نشنیدیم : من لايَرحم لا يُرحَم ، كسي كه (به ديگران ) رحم نكند به او رحم نمي شود. مگه پیامبرمون نفرمودند که :در عفو لذتي است كه در انتقام نيست.مگه نمیدونیم اون قدر کینه و کدورت مبغوض خدای متعاله و اون قدر اصلاح ذات البین مهم و ارزشمنده که امام صادق علیه السلام فرمودند : اذا رايت بين اثنين من شيعتنا منازعه فافتدها من مالي. هنگامي كه بين دو شيعه ی ما،  اختلافي ديدي با پول من آن ها را آشتي بده .

وقتی ما ، که بنده ناچیز خدای متعال هستیم و هیچ حق و برتری حقیقی نسبت به دیگران نداریم حاضر نیستیم از حق خودمون بگذریم و از گناه دیگران چشم پوشی کنیم چه طور انتظار داریم خدای متعال با  این همه گناه و مظلمه و وبالی که به گردن داریم و یه دونه اونا کافیه که ما رو برای ابداالآباد جهنمی کنه ما رو ببخشه؟ مگه ماه رجب نیست ؟ مگه چند روز دیگه توی ماه رمضان نمی خوایم قرآن روی سرمون بگیریم و داد بزنیم الهی العفو ؟ مگه نمی خوایم خدا رو به وجود نازنین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلّم و امام صادق علیه السلام  قسم بدیم و ده مرتبه بگیم : الهی بمحمد (صلی الله علیه و آله و سلّم) و الهی بجعفربن محمد علیهماالسلام ؟

اگه تو اون حال ، خدای متعال بهمون بگه (که حتما میگه) تو بنده منو به خاطر یه اشتباه (هر چقدر هم بزرگ باشه) نبخشیدی اون وقت چه طور توقع داری من تو رو با این همه معصیت و خطا و گناه ببخشم ، چه جوابی داریم؟ اگه پیامبر و امامی که ادعا داریم پیرو اون بزرگواران هستیم بهمون بگن : تو که به هیچ کدوم از احادیث و گفته های ما عمل نکردی ، با چه رویی ما رو واسطه قرار میدی؟ چه جوابی داریم؟

یا گناهان خودمون رو خیلی دست کم گرفته ایم و یا ...

قصد نداشتم امشب منبر برم و با حرفام سر خوانندگان محترم وبلاگم رو به درد بیارم،اما خدا می دونه هنوز باورش برام سخته. کجا داریم می ریم؟حواسمون کجاست؟ بیاییم قبل از آنکه بمیریم بیدار شویم.ا

الناس نیام فاذا ماتو انتبهوا
مردم در خوابند وقتی که میمیرند بیدار می شوند.

به خاطر مسافرت و دست بوسی مادر عزیز، احتمالا تا آخر ماه مبارک رمضان فرصت به روز کردن وبلاگ رسم زمانه رو پیدا نکنم. از همه کاربران محترم وبلاگ رسم زمانه در ایام مغتنم ماه مبارک رمضان به خصوص در لحظات عرفانی سحر و افطار التماس دعا دارم.

سلام آقا محسن عزيز، چند وقته که نيستي، دل من و مامان خيلي برات تنگ شده. وقتي هستي بودنت رو احساس نميکنيم اما الان ...

الهي پير شي و هر جا هستي بهت خوش بگذره ،هر روز تلفني از بي‌بي حالت رو مي پرسم از اين که ميبينم واسه خودت مردي شدي و دلتنگي نميکني خوشحالم و خدا رو شکر ميکنم.
انشاءالله چند روز ديگه که امتحاناتم تموم بشه با مامان مياييم.فقط بدون جات خيلي خاليه ...