این مطلب رو هم یکی از خوانندگان عزیز وبلاگ برامون فرستاده که ضمن تشکر از ايشون - اونو در این قسمت گذاشتم ...

                                                     (منبع عکس خانواده سبز  www.ksabz.net)

در روياهايم ديدم كه با خدا گفت و گو مي كنم. خدا پرسيد: پس تو مي خواهي با من گفت و گو كني ؟

من در پاسخش گفتم: اگر وقت داريد ! خدا خنديد و گفت : وقت من بينهايت است، در ذهنت چيست كه مي خواهي از من بپرسي ؟

پرسيدم : چه چيز بشر شما را سخت متعجب مي سازد‌؟

خدا پاسخ داد : كودكي شان . اينكه آنها از كودكيشان خسته مي شوند و عجله دارند كه بزرگ شوند و بعد دوباره پس از مدتها آرزو مي كنند كه كودك باشند، اينكه آنها سلامتي خود را از دست مي دهند تا پول به دست آورند و بعد پولشان را از دست مي دهند تا دوباره سلامتي خود را به دست آورند. اينكه با اضطراب به آينده مي نگرند و حال را فراموش كرده اند و بنابراين نه در حال زندگي مي كنند و نه در آينده .

اينكه آنها به گونه اي زندگي مي كنند كه گوئي هرگز نمي ميرند و به گونه اي مي ميرند كه گوئي هرگز زندگي نكرده اند.

دستهاي خدا دستانم را گرفت، براي مدتي سكوت كرديم و من دوباره پرسيدم به عنوان يك پدر مي خواهي كدام درسهاي زندگي را فرزندانت بياموزند ؟

او گفت: بياموزند كه آنها نمي توانند كسي را وادار كنند كه عاشقشان باشد،‌ همه­ي كاري كه مي توانند انجام دهند اين است كه به خودشان اجازه دهند كه ديگران را دوست داشته باشند،‌ بياموزند كه درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه كنند،‌ بياموزند كه فقط چند ثانيه طول مي كشد تا زخمهاي عميقي در دل آنها كه دوستشان داريم ايجاد كنيم اما سالها طول مي كشد با آن زخم ها را التيام بخشيم،‌ بياموزند ثروتمند كسي نيست كه بيشترين ها را دارد بلكه كسي است كه به كمترين ها نياز دارد، بياموزند كه آدمهايي هستند كه آنها را دوست دارند فقط نمي دانند كه چگونه احساساتشان را نشان دهند،‌ بياموزند كه دو نفر مي توانند با هم به يك نقطه نگاه كنند و آن را متفاوت ببينند. بياموزند كه كافي نيست فقط آنها ديگران را ببخشند بلكه آنها بايد خود را نيز ببخشند.

من با خضوع گفتم : از شما متشكرم. آيا چيز ديگري هست كه مايليد فرزندانتان بدانند ؟

خداوند لبخند زد و گفت :

                                   فقط اين كه بدانند من اينجا هستم، هميشه  

                                                                                            رابيندرانات تاگور

ارسال شده توسط : مريم ، چهارشنبه ۲۷/۴/۸۶

امام کاظم (علیه السلام) می فرمایند:به خدا قسم خير دنيا و آخرت را به مؤمنى ندهند مگر به سبب حسن ظن و اميدوارى او به خدا و خوش اخلاقى اش و خوددارى از غيبت مؤمنان.
(بحارالأنوار، ج 6، ص 28، ح29)

بزرگترين تناقض عصرما اين است كه ساختمانهايمان بلنداما اخلاقياتمان پست است . بزرگراههايمان عريض و طويل اما ديدگاهمان كوته بينانه است . پول زيادي خرج مي كنيم اما چيز كمتري بدست مي آوريم.

تو قسمت يادگاري ها این مطلب به چشمم خورد . چون به کسانی که این مطلب رو گذاشتن خیلی علاقه دارم به خاطر احترام به اونا این نظر رو اینجا گذاشتم ....

سلام ما یه عمو دارم كه خيلي دوستش داريم اي روزا يه مشكل براش پيش اومده بهتره بگم يه غصه رو دلش نشسته كه تحملش براش خيلي سخته رامون از هم خيلي دوره واسه همين نيستيم كنارش تا غصه هاشو ازرو دلش برداريم ولي مي خوايم بهش بگيم دستامون اگر كه دوره دلامون كه دور نميشه خيلي دوستت داريم عمو جون ميدونم با يه پيام كوچولو غصت كم نميشه ولي .....

بنام ايزد يكتا

روزي از روزها براي تماشاي طلوع خورشيد زودتر از معمول از خواب بيدار شدم.

وه! زيبايي آفرينش خداوند خارج از دايره توصيف بود،همانطور كه نگاه مي‌كردم خدا را به خاطر آفرينش اين همه زيبايي مي‌ستودم.

ناگهان در آن حال حضور پروردگار را در قلبم احساس كردم .

از من پرسيد ؟«دلباخته ام هستي»

پاسخ دادم : بلي توصاحب اختيار من هستي.

سپس پرسيد : «اگر نقص عضو داشتي باز دلباخته ام مي شدي؟

(از اين سئوال مبهوت شدم . نگاهي به دستها پاها و ساير اندام هاي بدنم انداختم و حسرت خوردم كه اگر اين اعضاء را نداشتم بسياري از كارها را نمي توانستم انجام دهم .

پاسخ دادم : خدايا درآن حال وضعيت دشواري داشتم اما همچنان دلباخته ات مي شدم

دوباره خدا سئوال كرد:«اگر نابينا بودي باز پديده هاي مرا ستايش مي كردي؟»

(چگونه مي توانستم چيزي را بدون ديدن تحسين كنم؟!ناگهان به ياد هزاران نابينايي افتادم كه در سرتاسر جهان خدا را دوست دارند و مخلوقاتش را تحسين مي كنند.

سپس به خدا گفتم : تصورش برايم دشوار است اما همچنان دلباخته ات مي شدم

خدا پرسيد: «اگر ناشنوا بودي آيا باز هم به كلامم گوش مي سپردي؟»

(چگونه مي توانستم كر باشم و سخن ها را بشنوم؟!در يافتم كه شنيدن كلام حق الزاماً با گوش جسم نيست بلكه با گوش جان صورت مي پذيرد)

پاسخ گفتم : بسيار دشوار بود اما همچنان به كلام تو گوش مي سپردم ،

سپس خدا سئوال كرد :«اگر لال بودي باز ذكر مرا بر زبان جاري مي ساختي؟»

چگونه مي توانستم بدون امكان صحبت كردن نام خدا را ذكر گويم؟! در آن حال بر من روشن شد كه ذكر خدا با حضور قلب و جان صورت مي گيرد و گفتار ما در آن نقشي ندارد و عبادت خداوند هميشه با صوت وصدا صورت نمي گيرد ،هنگامي كه ستمي بر ما روا مي گردد خدا را با الفاظ فكر وانديشه مان مي خوانيم .)

پاسخ گفتم : ...............

 لطفا برای خواندن ادامه مطلب - ادامه مطلب رو کلیک کنید .

خداوندا ! دستانم خالی اند و دلم غرق در آمال. یا به قدرت بیکرانت دستانم را توانا گردان یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن

یکی از دوستان بسیار عزیز همیشه عصرای جمعه که میشه به من میگه

دعا برای امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) فراموش نشه .

منم به خاطر ادامه و تذکر این رسم معنوی این عکس رو گذاشتم .

شما هم دعا برای امام زمانمون رو فراموش نکنید .